September

Na een eindeloze reeks van saamhorige activiteiten is september voor mij jaarlijks de bevestiging dat de zomer geschiedenis is. Omdat een fuif in mijn geval inherent is aan het weghakken van alcoholische versnaperingen zou je rond deze tijd van het jaar met mijn lever een raam in kunnen gooien. Mijn voor de lente afgetrainde kast is gedurende de voorganger van de herfst geslonken naar dat van een marathonloper uit Ethiopië. Ik denk dat ik er akelig van word als ik transparant zou kunnen zien hoeveel peseta’s aan drank ik heb stukgeslagen gedurende het festival seizoen. Helemaal niet erg om de komende maanden dus even low profile te gaan en de fysieke en financiële wonden te likken. In mijn brein begint de jaarlijkse cyclus van mijn levensstijl hier. De sportieve deadline is weer vastgesteld op mei. In deze maand vallen namelijk de eerste zonnestralen naar beneden en zou ik mezelf weergaloos aan de man moeten kunnen brengen wanneer ik in mijn strandlingerie langs de kust van Zandvoort paradeer.

Omdat ik helaas ook tot het klootjesvolk behoor en dus mijn vakantiedagen beperkt zijn, zal ik deze op een even zorgvuldige als evenredige manier moeten verdelen over het jaar. Ik wil voorkomen dat ik mijn buurvrouw met haar slappe tieten of überhaupt een Nederlandse zeecontainer tegenkom als ik heerlijk tot mijn enkels in de branding sta. Daarom ben ik genoodzaakt verder te kijken dan de populaire badplaatsen van mijn landgenoten. Het budget voor een bestemming buiten ons continent valt echter in een wat hogere prijscategorie. De wintermaanden gebruik ik dus ook om voor de lente een astronomisch bedrag bij elkaar te sprokkelen en mijn vakantiecredits aan een kwalitatief tripje te spenderen.

September is ook de maand dat de donkere dagen er weer aankomen en bij de meeste vrouwen het sexappeal weer met het kwik mee daalt. Morgen zullen de etalagepoppen uit de tweede kamer de houten koffer bij Willem naar binnen werpen en zullen een dezer dagen de kruidnoten  bij Albert weer in de schappen liggen. Het laatste feitje is voor zeurpiet Quincy Gario ook weer het perfecte moment om acte de présence te geven. Ongetwijfeld zal hij met zijn verkeerde been uit bed stappen en uitglijden over een banaan (fair trade uiteraard) om pontificaal in zijn vertrouwde  slachtofferrol te vallen. Op korte termijn zal hij dan ook weer met zijn waterhoofd in de media verschijnen omdat hij tot de ontdekking is gekomen dat er meer witte als bruine chocoladenoten in een zak zitten.

Ondanks dat ik Quincy een treurwilg van een kerel vind hebben we ook een raakvlak, we houden er allebei van om te kankeren. En via deze weg wil ik een einde maken aan de illusie van mijn bruine azijnzeiker  dat hij een monopoly heeft op het publiekelijk klaagrecht.

De sinistere waarheid is dat ik het destructieve talent heb uit mijn flits te gaan over futiliteiten en daar kan de dichtstbijzijnde onschuldige ziel nog weleens het slachtoffer van worden. Van binnen kookt mijn hart zo nu en dan uit mijn chassis. Deze tikker rijkt dan een frequentie van 110 per min terwijl ik stationeer loop.  Aangezien een hoog cortisol niveau mij niet siert leek het mij verstandig de zoals boven gekenschetste eigenschap op een andere manier bot te vieren.

In tegenstelling tot Quincy kies ik er niet voor mijn naasten massaal mee te trekken in een vicieuze klaagzangtornado vanuit de schaduw van de wanhoop. Vanwege een beperkt budget is het voor mij niet mogelijk een degelijke aannemer of malavide Oostblokker via werkspot in te huren om een Klaagmuur te bouwen. En ik vind het zonde van mijn liquide middelen om structureel op en neer te pendelen naar Jeruzalem voor zo’n soortgelijke wand om tegen aan te mekkeren. Maar de voornaamste reden is dat ik als weldenkend mens vind dat je niet helemaal zuiver in je bovenkamer bent als je je heil zoekt in een grote hoeveelheid stenen met cement er tussen.

Daarom heb ik bij deze een virtuele variant gecreëerd voor privégebruik. Eigenlijk is het pure liefhebberij er een sport van te maken om mijzelf op een cynische wijze te uiten over alles wat op mijn pad komt. Dit platform is voor mij dus een heerlijke uitlaatklep en ik zal zo nu en dan mijn dagelijkse verbazing, ontgoocheling en frustraties in een satirisch jasje steken. Mocht ik her en der een schaterlachje kunnen produceren dan ben ik kampioen.

 

2 thoughts on “September

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *