Warm Onthaal

De nieuwkomers uit Syrië hebben de laatste tijd flink wat stof doen opwaaien. De komst van deze zielen heeft een onthutsende impact op het Nederlandse volk. Onbegrijpelijke en harteloze reacties vloeien voort uit angst en gebrek aan empathie. “Ze moeten oprotten naar hun eigen land” zei buurvrouw Will toen ze me vanuit haar ooghoeken aankeek, terwijl ze de plakrand van haar sjekkie met haar bruine tongetje dicht likte. De laatste tijd hoor ik deze all-time favourite jaren negentig punchline van elke racist helaas steeds vaker. Ik prik wel door deze poreuze karakters  heen, en zie vaak mensen die zelf door slechte keuzes in een wanhopige situatie zitten. Ik distantieer me van dit soort onredelijke en kortzichtige meningen, maar we moeten ook reëel zijn!

 
Onlangs las ik een stukje in de metro waarin naïeve boomknuffelaar Oskar het sinterklaasfeest als eufemisme voor de vluchtelingen kwestie probeerde neer te zetten. Hij ergert zich aan de vele kritische columns jegens vluchtelingen. Dat mensen de nieuwkomers niet barmhartig genoeg verwelkomen en de politiek onder druk zetten iets te doen aan deze “tsunami”. Tevens typeert hij deze mensen als harde kern om het fenomeen zwarte piet te behouden en strijders tegen de rebellen van dit oeuvre. Is de belangrijkste boodschap van Sinterklaas niet: “eerlijk zullen we alles delen”? luidt de kers op de taart binnen het statement van deze positiviteits- goeroe.

 
Dat klopt Oskar eerlijk zullen we alles delen, wie zoet is krijgt lekkers. Maar wie stout is de roe, en deze clausule ben je even vergeten in jouw utopie. Vandaar dat er op voorhand even goed naar het grote boek van sinterklaas wordt gekeken wat ook alweer de criteria zijn om niet mee in de zak naar Syrië te hoeven. Want alvorens we hun schoenen vol strooien met sociale voorzieningen zal de lijst met zoete kindertjes geïnventariseerd moeten worden. In het verleden is namelijk gebleken dat sommige kinderen de goedheiligman  proberen te bedonderen door twee schoenen te zetten. Ook willen we inzichtelijk hebben of zij op hun beurt bereid zijn het paard een wortel of op zijn minst een suikerklontje te geven alvorens de lekkernijen in de schoen worden gedeponeerd. Pas als het paard ook verzekert is van een verse winterpeen om de honger te stillen getuigd dat van waardering om deze transactie gestructureerd uit te voeren. En hoe vaak heb jij vroeger gezien dat er daadwerkelijk iemand in de jute zak van de Sint mee moest? Inderdaad… het hart van de Sint is niet van graniet, dus moet je het wel heel bont maken wil je op slagschip 12 naar Latakia worden gezet. Iedereen verdient een veilig en gezond bestaan, maar een integratiebeleid is nou eenmaal nodig zodat het ook op langere termijn draaglijk is voor elke inwoner van Nederland.

 
Ik realiseer me maar al te goed dat ik van geluk mag spreken dat mijn wieg in dit ontwikkelde continent heeft gestaan. Als kind voetbalde wij met de officiële WK94 wedstrijdbal op een felgroen grasveld waar de paardenbloemen en madeliefjes groeide. Als ik in Syrië op zou opgroeien zou ik met mijn leeftijdsgenoten achter een in elkaar getapet stuk karton aan rennen op een uitgestrekte zandvlakte. Sommige mensen zijn zich niet bewust van dit gegeven omdat het door de sleur zo vanzelfsprekend is. We leven hier onder riante omstandigheden waar alles kan en mag. Voor mensen die even slecht gaan en een assist nodig hebben van de overheid is er een sociaal vangnet. Maar laat dat nou ook net een kweekvijver zijn voor passieve bijstandstrekkers, die de de mazen van dit publieke opvangstelsel dusdanig saboteren om nooit meer aan het werk te hoeven.

 
U kent ze wel die ongeschoren types die hun WW of Wajong uitkering witwassen in de Albert Heijn aan het einde van de ochtend. Met de sokken in de slippers veroorzaken zij een file bij de kassa omdat er een polonaise van halve liters euroshopperbier de band in beslag neemt. En pas wanneer het bedrag mondeling aan hem wordt medegedeeld, grijpt hij met z’n ongewassen kolenschoppen in de zakken van z’n trainingsbroek, om tussen de rijstkorrels wat muntgeld tevoorschijn te toveren. Bij het woord werken alleen al beginnen deze luie dieren te fronzen. Al is het de laatste string die ze met de aarde verbindt, er zal geen arbeid worden verricht. En als ze elk sociaal vangnet als een natte handdoek hebben uitgewrongen en er in de schuldsanering geen geld meer over is voor een pilsje, spelen ze de zielenpoot en het slachtoffer van onze maatschappij. Als je dan vraagt wat hun input is om deze maatschappij een beetje draaiende te houden, kijken ze je stoïcijns en verontwaardigd aan. Morele verontwaardiging is als jaloersie met een hoge hoed op. En die hoge hoed hebben deze tokkies op als ze naar de welvarende mensen kijken die wél de mouwen opstropen om er iets van te maken in het leven.

 
Ze zouden eens een programma moeten maken “Groeten uit Syrië”. Waarbij we deze professionele bankzitters eens een maandje loslaten in de straten van Damascus. De realiteit zal ze daar keihard in het gezicht zwaffelen en wellicht wakker schudden. Bij terugkomst beseffen ze plots dat ze hun handjes fijn mogen knijpen met het gespreide bedje waar ze letterlijk en figuurlijk in liggen. Als climax van het programma moeten deze kopstukken dan een voetbaltoernooi organiseren voor de wachtende vluchtelingen. Match made in heaven: entertainment voor de boys en girls uit Syrië en de luie dieren komen ook eens met hun kadaver van de bank af. “En dan nu op veld 3: AZC Amsterdam tegen AZC Oranje. Mocht het zo ver komen, ik zie u langs de zijlijnen en het eerste rondje is van mij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *