Sanitair Walhalla

Een bepaalde slet in het Hof van Eden vond het nodig om tijdens haar periodieke hormonale disbalans, een hap te nemen van de giftige appel om de nadelige effecten van het oestrogeen te dempen. En omdat ze hoogstwaarschijnlijk haar edele delen heeft gebruikt om Adam te verleiden ook van deze verboden vrucht  te eten, is elke ziel op deze planeet nu belast met het schaamte gevoel. Tenminste dat staat in een sprookjesboek wat voor twee miljard mensen een onbegrijpelijke emotionele troost biedt. Degene die een tekort hebben aan deze psychosociale emotie hebben schijt aan de wereld en met een overschot schamen zich al de knikkers uit de kop wanneer ze de Zeeman binnen lopen. Wat mij opvalt is dat ik persoonlijk vooral in een kwetsbare status gevoelig ben voor schaamte.  Als ik vermoeid ben, mezelf open stel voor kritiek maar ook als ik bijvoorbeeld ontspannen zit te schijten.

Om ontspannen te poepen is het van belang dat ik volledig in mijn comfortzone zit. Die veilige positie moet aan een aantal eisen voldoen. Alle toegangswegen tot deze tempel moeten uiteraard gebarricadeerd zijn, zelfs als ik alleen thuis ben doe ik de deur op slot. Mocht een onbevoegde mijn huis binnen sluipen, dan kan mijn meubilair me gestolen worden.  Zolang deze geveltoerist  mijn kaksessie maar niet infiltreert. Ten tweede moet ik mijn iPhone of enige vorm van lectuur hebben om deze quality-time met mezelf zo efficiënt mogelijk door te brengen. Het blijft uiteindelijk ook een moment waarbij je volledig tot rust komt, geen hete adem van managers in je nek voelt of je emotioneel incontinente collega tegen je aan loopt te janken. En de laatste en tevens belangrijkste, er moet geen enkele vorm van tijdsdruk aan mij worden blootgesteld.

Ondanks dat ik er mijn uiterste best voor doe het te vermijden, behoort het niet altijd tot de mogelijkheid mijn behoefte te doen op mijn eigen sanitaire walhalla. Op het werk of tijdens een evenement in de stad ben je namelijk genoodzaakt gebruik te maken van een openbaar toilet. In elk steegje hoop je een mobiel toilet te scouten om ontspannen je zak tuinaarde open te scheuren. Met gekruiste vingers hoop je in de luwte van de drukte warm onthaald te worden door de koningin van zo’n poepkasteel.  Met haar schort voor en  roze latex handschoenen aan zit ze op haar troon te wachten, in de vorm van zo’n witte plastic tuinstoel. Na vijftig cent tol te hebben betaald is het ideale scenario dat de penetrante glorix dampen op je luchtwegen slaan, wat het teken is dat hygiëne hier hoog in het vaandel staat.

Helaas haal ik meestal geen optimaal rendement uit mijn poepgenot, omdat de omstandigheden niet voldoen aan de basiseisen zoals ik  eerder in deze column heb gekenschetst. Ze zouden een applicatie moeten maken net als Iens, maar dan voor mobiele toiletten. Toilapp! Ik wil best drie euro neerleggen voor een poephuis waar hygiëne, service en decor hoger dan een acht scoren. Want waarom heeft de aannemer tijdens de bouw van elk mobiel toilet ook niet even de onderste vijftien centimeter dichtgetimmerd? Volledige privacy is mij hierdoor ontnomen. Door deze tekortkoming en de afwezigheid van een dakje, kan ik ook niet in volledige anonimiteit geluid produceren. Want hoe vaak je ook hebt gepoept, je weet nooit met wat voor geluid het gepaard gaat als je je kringspier laat vieren.

Het slaat ook eigenlijk nergens op. Het ergste wat kan gebeuren is dat je misprezen wordt door de wachtende voor je, als je achteraf op die saamhorige vierkante meters je handen wast. Twintig ongemakkelijke secondes, omdat iedereen donders goed weet dat jij zojuist degene was van die vulkaanuitbarsting. Met een paar vrienden op een rijtje poepen tijdens bijvoorbeeld Koninginnedag breekt het ijs. Kan je nog een potje zeeslag spelen. Net voordat je je baksteen in de wc-pot plant, meld je de positie van bombardement “D3”, gevolgd door het geluid van de plons. En dan de reactie van je maatje: “Hit, mijn containerschip is gezonken”.

Ik erger me ook vaak aan de toiletrol-houder. In sommige toiletten hangt er zo’n kast met wel tien katrollen. Het lijkt dan godverdomme wel een krantendrukkerij als ik mijn velletje poeplint los probeer te trekken. Om het gebruik van zo’n brandkast te verlengen , plaatsen de schoonmakers tot overmaat van ramp vaak nog meer rollen dan de maximum wc-rollencapaciteit. Dit verhoogd de weerstand waardoor de scheurrand van mijn afveeg materiaal even fragiel is als een nat stuk rijstpapier.

Dan heb je nog het fenomeen vouwers en proppers. Ik behoorde ooit tot de laatste categorie. Tot een maatje van mij na het stappen met zijn linker oog in zijn rechter broekzak zijn bestelling doorgaf bij de McDonalds, terwijl een verfrommeld stuk kaklint uit de achterkant van zijn spijkerbroek stak. Het hoongelach van de wachtende achter hem staat me nog bij als de dag van gister. Sindsdien ben  ik van strategie veranderd.

Doortrekken kan bij zulke royale varianten van een dixie ook nog weleens een risico zijn. Soms krijg ik een hartverzakking als er een quasi-tsunami dreigt, omdat tijdens het doortrekken het waterpeil  richting de rand van de wc pot stijgt. Een enorme opluchting als dan de druk van het water, de gevouwen stukken wc-papier toch door de nauwe poort van de goudvissenhemel spoelt.

Al met al heeft een bezoekje aan een mobiel toilet altijd een even herboren als troostend effect op mijn gemoedstoestand. Zodra ik dan de eerstegraads brandwonden heb geïncasseerd bij de handblazer omdat de bewegingssensor maar 1,5 centimeter detecteert, loop ik met een grijns van oor tot oor weer naar buiten.

2 thoughts on “Sanitair Walhalla

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *