Twilight Zone

In klassieke hosselaar heb ik beschreven hoe makkelijk het tegenwoordig is om ongegeneerd rond te scharrelen. Even “een dvd’tje kijken” of “drankje doen” om elkaar “beter te leren kennen”. Bij haar thuis is de gezaaide seksuele spanning rijp voor de oogst. Ze kietelt aan je ballen en het zaad komt uit je ogen. Je hebt meteen een kano in je broek. Omdat sommige gleufdieren wel heel makkelijk overstag gaan, is het verstandig toch maar een rubbertje over je Duitse helm te schuiven. Maar het sinistere feit is, dat er in alle spelonken van haar aftandse studentenhuis geen regenjasje te vinden is. En voor je het weet zijn de poorten geopend naar een wereld die “The Heat Of The Moment” heet. Je bent belandt in de Twilight Zone van de seksueel overdraagbare aandoeningen en ongewenste zwangerschappen.

Deze Zone is eigenlijk met geen pen te beschrijven en alleen te snappen als je er zelf bent geweest. In deze paradox word je rationale manier van denken overruled door je stijve kinderarm.  Je voelt je als een hond die in zijn mand moet blijven zitten. Met een overenthousiaste blik, kwispel je van geilheid door haar slaapkamer. Er is geen enkel scenario meer waarom je nog met je staart tussen je benen het hazenpad zou kiezen. Ook niet de afwezigheid van een voorbehoedsmiddel.

Als ik Doutzen Cruz in een commercial zie, is zij altijd een aangename aanslag op mijn ogen. Aan dit effect kwam abrupt een einde zodra het dance 4 life logo in beeld verscheen. Hierdoor werd ik meteen wakker geschud uit mijn Doutzen-trance. Ook ik heb in het verleden de verleiding niet kunnen weerstaan in “The Heat Of The Moment”.  Ineens zag ik  overal reclames van enge ziektes. Op televisie, in bushokjes en op school. Het leek godverdomme wel één grote Truman Show om mij bewust te maken van de feiten. Als klap op de vuurpijl kwam er ook nog een collectant van Unicef bij ons aan de deur. Omdat mijn karma begon op te spelen deed ik een greep in mijn portemonnee. Mijn laatste cash gooide ik door de gleuf van die collecte bus, in de hoop zo mijn zonden af te kopen. Deze wanhoopspoging had geen effect op mijn gemoedstoestand, want ik moest zekerheid hebben.

Na de incubatiefase stond ik er dan… in de rij van de soapoli op het Weesperplein. Zonder afspraak kon je hier testen of er na je hitsige avontuurtje, nog iets permanents was overgebleven. Gespannen stond ik alleen tussen de mensen, die ook allen een bezoek hadden gebracht aan de Twilight Zone. De solidariteit in deze rij was ver te zoeken. Slechts een paar BFF’s die elkaars handje vasthielden, voor de moral support.  Het wemelde er van de wanhopige stelletjes, ijsberende jongens en poten. De zenuwen en onzekerheid droop van elke ziel in deze rij af. De sfeer was zacht uitgedrukt: neerslachtig. Zo nu en dan kneep er een individu tussenuit, omdat de spanning teveel werd.

In de wachtkamer deed de GGD er nog een schepje bovenop, door statistieken van positieve bloedtesten op beeldschermen te projecteren. Overal waar ik keek zag ik HIV en syfilis vetgedrukt in beeld. Ik werd omgeroepen en zat tegenover een man van ergens in de dertig. Deze moraalridder begon eerst tegen me te preachen over hoe onverantwoord ik wel niet bezig was. Zodra hij klaar was met zijn betoog, moest ik pissen in potje en wat bloed aftappen.  Het emotionele contrast van de patiënten die naar buiten liepen was groot. Na een bezoekje aan deze instantie kwam je van een feestelijke of juist ijskoude kermis thuis. Voor de onzichtbare aandoeningen kreeg ik online de uitslag. Ik heb zeker een kwartier staan fistpumpen in mijn kamertje, toen ik zag dat ik er ongeschonden vanaf was gekomen. Diezelfde avond heb ik mijn studentenrekening in het rood gezopen om dit heuglijke nieuws te vieren. Omdat ik hier niet van geleerd had, was dit echter niet de laatste keer dat ik mezelf heb moeten laten testen. Vanwege het kille en gespannen klimaat, had ik besloten nooit meer in de rij van het Weesperplein te staan.

Voortaan ging ik naar mijn huisarts. Hij was een huisarts pur sang. Altijd nuchter en bracht alles met een knipoog. Door mijn eerdere test was ik bekend met de procedure, dus stroopte ik pro-actief mijn mouw op.”Trek je broek maar even uit en neem plaats op de tafel” zei de dokter. Vol vertrouwen in dit medische orakel, deed ik wat hij zei. Met een quasi-angstige blik lag ik naar het plafond te staren. Even later kwam hij terug met een steriele verpakking. Meteen viel het kwartje. De act van Najib Amhali over de SOA-test flitste door mijn hoofd. Vooral hoe hij met handgebaren de lengte van dit object visualiseerde, stond nog helder op mijn netvlies.

Het orakel draaide zich om en greep zonder af te tellen mijn tas vast. Hij stak een lange wattenstaaf in mijn plasbuis, alsof hij het oliepeil van zijn Volkswagen Passat controleerde. Een fractie was ik mijn motoriek volledig kwijt. Deze tweetal seconden verstijfde ik als een eikenhouten plank. Als je mij op dat moment tussen twee stoelen had geplaatst, zou Rasti Rostelli en z’n hele entourage de polka op me kunnen dansen. Vergeleken met de toverstaf die nu in mijn lul zit, zijn de hypnotiseerde trucjes van Rasti kinderspel. Toen de wattenstaaf mijn geslachtsdeel verliet, werd deze kort bestudeerd. De dokter keek daarbij fronsend uit zijn ogen, alsof hij een kruiswoordpuzzel aan het oplossen was. Vervolgens verdween deze in een plastic zak met mijn gegevens erop. Na de dokter te bedanken haastte ik me direct naar het toilet, want bij binnenkomst moest ik al zeiken als een makke reiger. Het leek wel alsof ik scheermessen aan het stralen was. Door de brandende pijn kon ik maar moeilijk de vlieg in de pot raken. Wederom deed ik een vreugde dans toen ik een week later hoorde dat ik volledig schoon was. Het is een godswonder dat ik keer op keer door het oog van de injectienaald gekropen ben.

One thought on “Twilight Zone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *